Creatief ‘kringen’: creatieve werkvormen in Bijbelstudie context

Donkere kleuren, veel schaduw… Het is stil in de groep studenten waarmee we bij elkaar zijn – online, zoals tegenwoordig gebruikelijk is – en er wordt getekend. Op basis van onze intuïtie zetten we op papier wat een wereldbeeld zonder hoop bij ons oproept.

We hebben net het nummer Prayer in C geluisterd.

‘Ya(wheh?), you never said a word
You didn’t send me no letter
Don’t think I could forgive you’

In de clip zijn feestende mensen te zien, maar erg vrolijk zien ze er niet uit met hun kunstig geschminkte doodshoofd-gezichten. Een aanklacht tegen God? Wat is het verhaal waar we in leven volgens dit nummer? En wat doet het met jou, met mij, om ons hierin in te leven?

Onderzoek naar creatieve werkvormen
Tijdens mijn afstudeerproject heb ik me, in opdracht van studentenorganisatie IFES Nederland, bezig gehouden met het gebruik van creatieve werkvormen in Bijbelstudie context. In mijn onderzoek heb ik de creatieve IFES Bijbelstudie ‘Verrast door hoop’, waar ik je in de introductie even in meenam, in de praktijk uitgevoerd met studenten en geëvalueerd hoe zij de bijdrage hiervan aan hun geloofsleerproces ervaren hebben. Ook heb ik de Bijbelstudie geanalyseerd op basis van theorie, waarbij de ervaringsgerichte leertheorie van David Kolb een belangrijk uitgangspunt is geweest.

Hoofd, hart en handen
Met dat begrip ‘leren’ hebben we gelijk een relevant punt te pakken. Het belang van creatieve werkvormen heeft namelijk veel te maken met de manier waarop mensen leren, en de overlap die daarin te vinden is met wat het betekent om te geloven. Die overlap zit hem in het volgende. Leren én geloven zijn allebei dingen die je niet alleen met je hoofd doet. De leertheorie van Kolb gaat ervan uit dat naast het opdoen van abstracte kennis ook ervaring, reflectie en experimenteren belangrijke elementen in het leerproces zijn. Ook geloven doen we, net als leren, niet alleen met ons hoofd. Theologisch én praktisch gezien omvat christelijk geloof niet enkel de overtuiging dat God bestaat, maar ook vertrouwen in en op Hem en het streven naar zijn wil te leven. Geloof is dus een zaak van kennis, vertrouwen en gehoorzaamheid. In mijn onderzoek noem ik dit ook wel ‘hoofd, hart en handen’.

Volledig mens-zijn aanspreken
In het vormgeven van activiteiten rondom geloof(sopbouw), waarvan Bijbelstudies in dit geval een voorbeeld zijn, mis je daarom een hoop wanneer deze structureel vooral cognitief georiënteerd zijn. Als – lerend en gelovend – mens kunnen we meer dan denken: we kunnen zien, voelen, horen, bewegen, uitproberen, delen, ga zo maar door. En al die dingen, net als denken, doen iets met ons. In ons werk als (HBO-)theoloog geloof ik dat we mensen dan ook het meeste recht doen als we ze in hun volledige mens-zijn aanspreken. Creatieve werkvormen zijn een effectief én leuk hulpmiddel om dit te doen.

Doorleefd
Zo legden wij in onze Bijbelstudie de weg af van Prayer in C om, langs onze ‘hopeloze tekeningen’ – en andere werkvormen – uiteindelijk de overgang te maken naar het vieren van Hoop.

Hoop die niet alleen doordacht, maar ook doorleefd is.

Geschreven door Anouk Bouman-Roubos

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *