Hoe is het met… Jeroen Stomphorst

Hoe is het met… Jeroen Stomphorst

Jeroen is in 2021 als jongerenwerker gestart in de Immanuëlkerk in Delft (GKV). Voorheen had deze gemeente twee dominees, maar na het vertrek van één van de voorgangers heeft de gemeente de keuze gemaakt om zich meer te richten op jongeren en kringen. Dit resulteerde in een gemeenteteam met een voorganger, jongerenwerker en een kringwerker.

Immanuëlkerk → Pionieren in een bestaande kerk
De overstap naar een gevestigde kerk als de Immanuëlkerk, was niet vanzelfsprekend na mijn afstudeerstage in Amsterdam. Na mijn stageperiode in een missionaire gemeente in Amsterdam Noord, heb ik een half jaar fulltime op de markt gestaan als groenteboer. Een half jaar rust zoeken in de structuur van het marktleven. Ondertussen dacht ik na over de vraag: Wat wil God nu eigenlijk van mij? Ik heb enorm veel geleerd in Amsterdam. Ik heb veel mensen leren kennen. Visies op Kerk zijn, geloven en zelfs op God zijn veranderd. Maar betekent dit ook dat ik moet blijven? Een missionaire setting heeft zo ook haar eigen uitdagingen, ben ik daar klaar voor? Met mijn 25 jaar voelde ik mij nog jong en onervaren. Ik wilde eigenlijk niet weg uit Amsterdam, want ja, Amsterdam is toch de plek waar rondom pionieren het meeste gebeurd! Toch ben ik weggegaan. Omdat ik dacht dat ik vooral van mezelf moest blijven, niet zozeer van God.  

Uiteindelijk heb ik maar één sollicitatiebrief de deur uitgedaan. Ik ging aan op de functie als jongerenwerker in Delft. Er werd gesproken over ‘pionieren in een bestaande kerk’. Ik was eigenlijk te laat om te reageren, de sollicitatiewindow was al gesloten. Ik heb een filmpje opgestuurd en heb het overgegeven aan God. Als het Uw plan is… dan mag ik alsnog mee in de sollicitatieprocedure. Als het niet Uw plan is, dan komen ze er waarschijnlijk met iemand anders wel uit. Maar ik werd uitgenodigd en aangenomen. Binnen drie maanden van marktkoopman in Amsterdam, naar jongerenwerker en zelfs huiseigenaar in Delft. Dat zagen we niet aankomen. We hadden het ook niet zo gepland, maar we hebben wel echt Gods leiding ervaren.

Starten in coronatijd
De start was veelbelovend. Januari 2021, weet je nog, toen dachten we dat corona bijna voorbij was. De vaccinaties waren onderweg! De eerste lockdown was voor mijn scriptie nog wel goed uitgekomen en in het half jaar op de markt ging alles eigenlijk gewoon door. Nu zouden we er toch bijna doorheen zijn? Maar in mijn eerste jaar als jongerenwerker bleek corona nog veel meer impact te hebben dan gedacht. Activiteiten gingen niet door, meerdere keren terug naar online jeugdwerk, en de diensten die ik leidde hebben altijd beperkende maatregelen gehad. En dat terwijl je zoveel wil bedenken en pionieren voor en in het jeugdwerk.

Verlangens
De jeugd zou ik zo graag meer aan elkaar, aan de gemeente en aan God willen verbinden. Verbinden aan elkaar bleek ook pre-corona al een uitdaging. Nu tijdens corona is het alleen maar moeilijker. Toch hebben we in het achterliggende jaar met mooie concepten de verlangens in praktijk proberen te brengen. Waar we het liefst meerdere spetterende en grote activiteiten zouden willen organiseren, is het uiteindelijk in veel kleine groepjes wel gelukt. Tieners hebben bij veel verschillende gemeenteleden gegeten, spelletjes gedaan en ook van elkaars geloof geleerd. Een constant omdenken binnen de mogelijkheden, maar alles beter dan via Zoom. Het is mooi om te merken hoe je als professional meer tijd hebt om vrijwilligers en de gemeente in beweging te krijgen voor de jeugd. Ik ben in alles ook van hen afhankelijk, maar die afhankelijkheid is wederzijds en zorgt voor betrokkenheid op de jeugd. Op de achtergrond ben ik bezig om met alle kerken in Delft een soort lokale EOJD op de zetten, 015 Connected! Verbinding van jongeren in geloof, over kerkmuren heen. Dat is mijn verlangen voor 2022!

Vermoeidheid
Tegelijkertijd blijft het een rare tijd om te starten en verlangens te hebben. Het is vermoeiend om niet te weten waar je aan toe bent. Wanneer kan weer alles, zonder de angst dat het weer op slot gaat? Het is voor vrijwilligers, tieners en eigenlijk iedereen vermoeiend. Nieuwe ideeën bedenken voor de korte termijn en geen idee wanneer we voor de langere termijn na mogen gaan denken. Een constant hopen en bidden dat de jongeren zich gezien, gehoord, aangesproken en veilig weten in het corona jeugdwerk. Ik merk vermoeidheid bij vrijwilligers en mezelf.

Bij de tieners merk ik een soort matheid vanuit vermoeidheid. Het zou volgens hen wel best zijn als we wel Zoomen, dan kunnen ze ondertussen chillen op bed en hoeven ze het huis niet uit. Waarschijnlijk zou ik hetzelfde gehad hebben, als ik in deze tijd tiener was. Toch is en blijft het goed om een verlangen te hebben naar impact in de levens van de jongeren. Ze te blijven uitdagingen in geloof en in sociale verbinding. Want om volwassen te worden in geloof en gewoon als tiener, is het belangrijk om elkaar fysiek te ontmoeten en dingen te ondernemen.

Ballast van de CHE quote
Ik heb op de CHE heel veel geleerd over mijzelf, over kerken en over God. Ik ben de CHE daar enorm dankbaar voor. Ik had aan het begin van de studie nooit verwacht dat ik nu zou staan, waar ik nu sta. Het komt een beetje door mijn kerkelijke achtergrond, maar ik wist niet wat er allemaal voor een HBO-theoloog mogelijk was in kerkelijk Nederland.

Tegelijkertijd heeft de CHE ook een onrust in mij losgemaakt. Of het heeft woorden gegeven aan een onrust in mij: ‘Wie wil ik zijn voor de wereld van morgen?’ Ik verlang naar impact. Een activiteit, betrokkenheid, gesprekken of initiatieven die er echt toe doen. Ik verlang er naar om mensen dichter bij God en dichter bij elkaar te brengen. Maar constant heb ik die reflectievraag nog in mijn hoofd… ‘Wie kan ik zijn voor de wereld van morgen?’ Het lastige van werken in de kerk is de verhouding tussen werkgever en werknemer. Mijn opdrachtgever woont in de hemel en is in niets van mij afhankelijk en toch heb ik het gevoel dat ik het moet doen. Ik wil iets neerzetten, organiseren of het liefste zelfs… iemand bekeren. Maar de eerste die dit jaar bekeerd moet worden, dat ben ik zelf.

Wie mag ik zijn, in de wereld van vandaag! Van daaruit mag ik er nu zijn voor de jeugd in Delft. Kijken naar dat wat ze op dit moment nodig hebben. Niet in alles bezig zijn met straks, later en impact. Voor mijn studietijd was het een hele goede quote. Maar als je ergens begonnen bent met werken… dan zet God je daar neer om aan het werk te mogen zijn en het van hem te mogen verwachten. Niet om ongeduldig met resultaat of de volgende stap bezig te zijn.

Bemoediging
Tijdens de adventstijd worstelde ik met de reflectie op afgelopen jaar en alle verlangens voor het komende jaar. Ik startte in een lockdown en het jaar eindigde er ook in. Dit was niet de wereld van morgen die ik voor ogen had. Wat lukt er nu eigenlijk van alle plannen die ik had? Het lied Licht aan, van Schrijvers voor gerechtigheid, raakte mij. God ziet het graag, als we alle kleine stapjes zetten. Het goede om ons heen. Dan gaat het licht aan! Volgens mij moet ik vooral nog leren dat dit inderdaad kleine stapjes zijn. En dat God uiteindelijk het echte werk doet. Ik hoef slechts te doen wat Hij op mijn pad brengt. Als ik eerlijk kijk naar de stap naar Delft, dan heeft God laten zien dat ik niet te veel bezig hoef te zijn met de dingen van morgen. Maar met het goede voor van vandaag!

Stage?
Op zoek naar een stageplaats? Vraag dan naar de mogelijkheden die de Immanuëlkerk in Delft biedt. Contactgegevens kun je vinden bij: https://www.gkvdelft.nl/nl/contact


Deel jouw verhaal

Weet jij wie jij mag zijn in de wereld van vandaag? Wil jij jouw verhaal met ons delen? Stuur dan een mail naar Anneke Nellestijn: ajhnellestijn@che.nl

Geef een reactie