‘Zorg voor wie langer rouwt’

Auteur Steven Verhorst n.a.v. zijn afstudeerproject: “Zorg voor wie langer rouwt”. foto Steven

Stel je voor: Je bent met je gezin lid van een fijne kerk. Lieve mensen, goede programma’s en fijne samenkomsten. Dan, zo onverwacht als een goed boek dat opeens wordt dichtgeslagen, verlies je je partner. Of een ouder. Of een eigen kind.

Het begin
Het beeld van je kerk klopt. De lieve mensen komen van alle kanten. Soep. Kaartjes. Telefoontjes. Medeleven. Bezoek. Een mooie uitvaartdienst. Lieve troostende woorden. Je voelt je van alle kanten verbonden. Bijna teveel.

Het vervolg
Na de uitvaart wordt de pijn van het verlies duidelijker. Er zijn mensen die zomaar langs je heen lopen. Niet met je durven praten. Dat voelt eenzaam! Er zijn er die zelf verlies kennen, maar nu raar doen. Daar word je boos van. Het beeld van de kerk is veranderd. Maar sommige mensen, van wie je het eigenlijk niet eens had verwacht, blijven komen. Ze blijven vragen hoe het gaat. Ze blijven samen herinneringen ophalen of sturen af en toe een kaartje. Gelukkig maar. Ze blijven. Je bent nog verbonden.

De golven
Het is een paar jaar verder. De wereld om je heen draait door. Iedereen leeft verder. Bij jou staat soms nog alles stil. De leiding van je kerk komt niet meer langs. Ze vragen zo af en toe wel of het goed gaat. Dan zeg je maar ‘ja’. Kwam er maar eens iemand thuis op de bank zitten om een paar uur te luisteren. De verbinding met de anderen is heel smal geworden. Je voelt je een schiereiland. De pijn komt als golven. Soms is het eb, heerlijk eb. En dan word je weer overspoeld. Je gaat weer onderuit. Je hebt inmiddels wel geleerd sneller op te staan. Meestal.

De merel
Je wilde wel dat er eens iemand kwam. Uit zichzelf. Gewoon even de aandacht. Begrepen worden. Iemand die nog steeds wil luisteren. Iemand die blijft, ook als het om je heen zo donker is. Iemand die je vertelt dat er een nieuwe dag komt. Zoals de merel.

Je zingt al
voor het morgenrood
Ik voel het niet mijn uitzicht dood
En toch bij wie het duister tart
Belooft je lied een nieuwe start

Anoniem

Deze blog is een resultaat van onderzoek naar wat mensen, die onderweg zijn met groot verlies, zeggen nodig te hebben en verwachten van hun kerkelijke gemeente en wat ze ontvangen. Vooral na een poosje, wanneer de aandacht afneemt en de pijn blijft.

Herken je jezelf in de bezoeker die wegblijft? Of in de gemeenteleiding die niet precies weet wat nodig is en hoe je dat kunt geven? Ben je nieuwsgierig geworden? Download gratis het afstudeerverslag op www.zijnzorg.nl.

Gorinchem, augustus 2018 Steven Verhorst

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *