‘Zorg voor wie langer rouwt’

Auteur: Steven Verhorst n.a.v. zijn afstudeeronderzoek “Zorg voor wie langer rouwt” Steven Verhorst

Schiereiland

Stel je voor: Je bent met je gezin lid van een fijne kerk. Lieve mensen, goede

programma’s en fijne samenkomsten. Dan, zo onverwacht als een goed boek dat

opeens wordt dichtgeslagen, verlies je je partner. Of een ouder. Of een eigen kind.

Het begin

Het beeld van je kerk klopt. De lieve mensen komen van alle kanten. Soep. Kaartjes.

Telefoontjes. Medeleven. Bezoek. Een mooie uitvaartdienst. Lieve troostende

woorden. Je voelt je van alle kanten verbonden. Bijna teveel.

Het vervolg

Na de uitvaart wordt de pijn van het verlies duidelijker. Er zijn mensen die zomaar

langs je heen lopen. Niet met je durven praten. Dat voelt eenzaam! Er zijn er die zelf

verlies kennen, maar nu raar doen. Daar word je boos van. Het beeld van de kerk is

veranderd. Maar sommige mensen, van wie je het eigenlijk niet eens had verwacht,

blijven komen. Ze blijven vragen hoe het gaat. Ze blijven samen herinneringen

ophalen of sturen af en toe een kaartje. Gelukkig maar. Ze blijven. Je bent nog

verbonden.

De golven

Het is een paar jaar verder. De wereld om je heen draait door. Iedereen leeft verder.

Bij jou staat soms nog alles stil. De leiding van je kerk komt niet meer langs. Ze

vragen zo af en toe wel of het goed gaat. Dan zeg je maar ‘ja’. Kwam er maar eens

iemand thuis op de bank zitten om een paar uur te luisteren. De verbinding met de

anderen is heel smal geworden. Je voelt je een schiereiland. De pijn komt als golven.

Soms is het eb, heerlijk eb. En dan word je weer overspoeld. Je gaat weer onderuit.

Je hebt inmiddels wel geleerd sneller op te staan. Meestal.

De merel

Je wilde wel dat er eens iemand kwam. Uit zichzelf. Gewoon even de aandacht.

Begrepen worden. Iemand die nog steeds wil luisteren. Iemand die blijft, ook als het

om je heen zo donker is. Iemand die je vertelt dat er een nieuwe dag komt. Zoals de

merel.

Je zingt al

voor het morgenrood

Ik voel het niet

mijn uitzicht dood

En toch bij wie

het duister tart

Belooft je lied

een nieuwe start

Anoniem

Deze blog is een resultaat van onderzoek naar wat mensen, die onderweg zijn met

groot verlies, zeggen nodig te hebben en verwachten van hun kerkelijke gemeente

en wat ze ontvangen. Vooral na een poosje, wanneer de aandacht afneemt en de pijn

blijft.

Herken je jezelf in de bezoeker die wegblijft? Of in de gemeenteleiding die niet

precies weet wat nodig is en hoe je dat kunt geven? Ben je nieuwsgierig geworden?

Download gratis het afstudeerverslag op www.zijnzorg.nl.

Gorinchem, augustus 2018

Steven Verhorst

 

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *