De rol van levensbeschouwing in een klein wordende wereld

Auteur: Gasi Gasparyan n.a.v. zijn afstudeeronderzoek: “De rol van levensbeschouwing Gasi Gasparyanin een klein wordende wereld”

In de afgelopen meivakantie wandelde ik samen met mijn zoontje in het bos. Toen we al best ver waren zei mijn zoon “papa we moeten stoppen, want straks verdwalen wij” Hierop antwoorde ik “maak je geen zorgen Google is met ons”. Toen we op een gegeven moment stopten, moest ik terugdenken aan mijn ouders. Als ik twintig jaar geleden dezelfde vraag aan hen had gesteld, hadden ze gezegd “God is met ons”. Op dat moment besefte ik hoe digitalisering alles vervangt. In dit geval werd het mijn wegwijzer, mijn hoop en zekerheid. Maar het ging verder dan dat, het werd zelfs datgene wat mij met mijn naasten verbindt. Dit zeg ik, want thuis moest ik samen met mijn vrouw de mooiste foto’s uitzoeken om het op de facebook te plaatsen.  Na het delen merkte ik dat ik machinaal op de ‘likes’ en ‘comments’ wachtte. Helaas geldt dit niet alleen voor mij, omdat er inderdaad een virtuele cultuur bestaat die ons automatisch met de mening van anderen verbindt. Wij (docenten) kunnen vandaag hier kritisch over zijn, maar de leerlingen die wij in de praktijk voor ons hebben kunnen dat niet. Zij zijn opgegroeid in een periode waarin internet bijna noodzakelijk was. Meeste kunnen zich geen leven zonder voorstelen. Dankzij digitalisering kun je niet alleen foto’s met vrienden delen, maar je kan zelfs wereldwijd contacten leggen met onbekenden (nieuwe vrinden). Het leggen en onderhouden van contacten met mensen uit andere landen, al dan niet bekend, kost geen enkele moeite, zelfs als je de taal niet beheerst. Via ‘Google Translate’ kun je het gewoon vertalen. Het is een grenzeloze wereld. Behalve sociale contacten, kunnen zoekmachines in ‘no time’ de gevraagde informatie op het scherm zetten. Daarnaast is het een plaatsvervanging van buiten spelen of andere vrijetijdsbesteding geworden. De impact van deze virtuele cultuur op de levensvisie van jongeren is daarom groot. Als docent levensbeschouwing/godsdienst kunnen we daar een belangrijke rol in vervullen.

De rol van het vak
Allereerst wil ik benadrukken dat Ik de leerlingen niet als leermachines zie die door de school voorbereid moeten worden op de inschakeling in het geautomatiseerde proces van de samenleving. In elke leerling bevindt zich een eigen persoon. En juist die persoon is ‘de leerling’. Om die persoon te voeden moet je aansluiting vinden bij de leerling. Roebben gebruikt hiervoor een mooie term. Hij noemt het een proces van ‘menswording’. De rijping van de leerling en het zijn wie ze willen zijn is in principe een van de belangrijkste taken van het vak levensbeschouwing. Hiervoor is uiteraard begrip en inlevingsvermogen nodig. Daarom zie ik meer aandacht en meer kennis over de leefwereld van jongeren als een actualiseerpunt van het vak.

Om dit duidelijker te maken wil ik een zin uit een preek citeren. Lang geleden zei de pastor van een kerk waar ik niet meer heen ga, “de duivel hoeft de christenen niet meer naar de wereld te verleiden, want de duivel heeft de wereld zelf de kerk in geslingerd”. Daarmee bedoelde hij dat bijna elk kerklid een televisie thuis had. Dit radicale metaforische gezegde wil ik vertalen naar het huidige onderwijs. Om te beginnen wil ik benadrukken dat de interesse in de leefwereld van jongeren nooit zo hoog geweest is. Er zijn scholen geweest die de leefwereld van jongeren niet zo nadrukkelijk interessant vonden, omdat het buiten het schoolgebied plaats vond. Vroeger, in mijn tijd en cultuur (voormalig Sovjet-Unie) was de school de plek waar de leerlingen voor een paar uur uit hun dagelijkse leefwereld verwijderd konden worden. Wij moesten gedisciplineerd en geconcentreerd naar onze leraar luisteren met de handen op de knieën. Pas na de schooltijd begon ons leven (het jongeren leven) in een totaal andere omgeving. Bij mijn weten heeft in die tijd een dergelijke schoolcultuur ook in Nederland plaatsgehad. Tegenwoordig is de school juist de plek waar leerlingen vol op in hun leefwereld zijn. Sterker nog, het is de plek waar de leefwereld verrijkt wordt. Op school maken brugklassers nieuwe vrienden, kiezen ze een stijl en dragen deze uit. In het voorbeeld van die pastoor, kan ik zeggen dat de digitalisering die leefwereld van de leerlingen de school heeft in geslingerd. Deze leefwereld is nu een onlosmakelijk deel van de school geworden en is het bestuderen waard. Zonder kennis over deze leefwereld zullen we de leerlingen niet volledig kunnen begrijpen. In de perceptie van de leerling kan dit leiden tot het verlies van de relevantie van het vak.

Voorstel
Ik stel voor het vak levensbeschouwing binnen Almende College het volgende aanbevelen:
Ik stel voor om naast godsdienstige en levensbeschouwelijke thema’s ook levensthema’s voor te bereiden die rechtsreeks voortkomen uit de leefwereld van de leerlingen. Dergelijke thema’s zullen de leerlingen persoonlijk raken en hopelijk te denken geven. Het kan ze aanzetten om op zoek te gaan naar dieper begrip van de eigen persoon en het leven dat ze leiden.

Gasi Gasparyan

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Identiteit in godsdienstlessen aan de brugklassen van de Goudse Waarden

Auteur: Anne Hoogendijk n.a.v. haar afstudeeronderzoek   Anne Hoogendijk

In hoeverre beïnvloed de identiteit van een school de lessen van een godsdienstdocent? Reflecteren godsdienstdocenten op de formele stukken van een school waarin haar identiteit beschreven staat? Sluit een methode aan bij de identiteit van een school of niet?  

Elke school heeft een identiteit: datgene wat de school tot déze school maakt. De ene school heeft een meer doordachte en op papier uitgewerkte identiteit dan de ander, maar vaak is in ieder geval wel aan te voelen wat de identiteit van een school is. Voor mij als godsdienstdocent is de identiteit van een school erg van belang. In de eerste instantie is dat persoonlijk; ik werk graag op een school waarvan de identiteit mij aanspreekt. Maar naast dat dit persoonlijk voor mij belangrijk is, is het ook belangrijk voor het vak dat ik geef. De identiteit van een school kan namelijk een stempel drukken op de inhoud van de godsdienstlessen. Op een openbare school zien de godsdienstlessen er bijvoorbeeld vaak anders uit dan op een reformatorische school.   

Stel; je werkt op een protestants christelijke school. Je hebt een vaag idee van wat de identiteit van de school is en hoe je godsdienstlessen daarbij kunnen aansluiten, maar wat in de formele identiteit van de school staat, is zo open geformuleerd dat je eigenlijk geen kaders meekrijgt voor de inhoud van je lessen. 

Dat is voor de docenten godsdienst op de Goudse Waarden het geval. Alle godsdienstdocenten op het LYCEUM-HAVO zijn op de hoogte van wat er in de formele identiteit van de school staat, maar alle drie hebben een andere visie op de identiteit van de school en op het vak godsdienst. De methode geeft een stuk houvast, maar de visies en manier van lesgeven lopen uiteen. 

Dat hoeft uiteraard geen probleem te zijn. Dat de formele identiteit zo open geformuleerd is, is enerzijds makkelijk. Het geeft genoeg bewegingsruimte en ruimte voor verscheidenheid onder collega’s. Er is hier ook een bewuste keuze voor gemaakt, om juist die verscheidenheid te behouden.  

 Deze ruimte voor verscheidenheid kan een kracht zijn. Toch staan er echter uitspraken in de formele identiteit die radicaal en tegenstrijdig lijken ten opzichte van de andere gedeelten, zoals “We vertalen de boodschap van Jezus Christus in de manier waarop je onderwijs krijgt en hoe we met elkaar, de natuur en cultuur omgaan.”. Een zin als deze wordt niet geconcretiseerd.  

Ondanks de ruimte die ze krijgen, geven de docenten godsdienst aan dat ze behoefte hebben aan meer reflectie op het christelijke karakter van de school, of zelfs behoefte hebben als de school kiest voor een specifiekere richting; misschien moet het christelijke karakter van de school wel losgelaten worden. 

 Het is goed om als docententeam het gesprek over de identiteit van de school met elkaar aan te gaan. Juist als de formele identiteit van een school open beschreven staat. Het gesprek hierover aangaan is waardevol, omdat je elkaar hierdoor beter leert kennen, maar ook omdat je met elkaar kan nadenken over hoe je met het vak godsdienst de school met haar leerlingen het best kan dienen.  

Meer weten over dit onderzoek? Stuur dan een mailtje naar annehoogendijk@hotmail.com
Anne Hoogendijk 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

De kerk als een McDonalds

Auteur: Gabrielle Stolk n.a.v. haar afstudeeronderzoek

Gabrielle Stolk

By Choice? 

Laatst veranderde mijn eigen gemeente voor een kort moment in een heuse McDonalds. Niet voor iedereen helaas en met een doel. Een moment waarop twee werelden samen kwamen: consumentisme en dienstbaarheid. De tegenstelling waar deze blog over gaat. Consumentisme in de kerken en een antwoord hierop. 

Tijdens mijn literatuuronderzoek startte ik bij de vraag hoe de kerk zich tot de cultuur verhoud, kwam via consumentisme in de kerk uit bij dienstbaar discipelschap. Ofwel het zijn van een leerling van Jezus. Bekende woorden binnen de kerk, met het gevaar om lege begrippen te worden. In plaats van lege begrippen zie ik hier een sterke tegenbeweging voor onze maatschappij. Als eerste: Consumentisme is geen beschuldiging. Ik ken geen kerkgangers die consumeren in de kerk ‘by choice’. Eerder zie ik een worsteling en onvermogen om dit tegen te gaan. Ook ik heb er last van, jij misschien ook? Het is een gezamenlijke worsteling die we delen, waar veroordeling ons niet bij gaat helpen.  

 

Upside down Kingdom 

Consumentisme wordt in onze maatschappij als normale levensstijl gezien en uitgedragen. Het is vanzelfsprekend dat we dit ook terug vinden in de kerk. In de kerk zitten nou eenmaal gewone mensen, die ook door de maatschappij zijn beïnvloedt. Er zijn geleerden die denken dat ieder mens in wezen een geboren consument is.  

Jezus vraagt echter van ons een heel andere houding; dienen en uitdelen. Hij deed dit voor ons, Hij deed ons dit voor. Hij onderwees in woord en daad en vraagt ons niet alleen naar zijn onderwijs te luisteren, maar dit ook te doen. Dit leerling zijn heet discipelschap en duurt ons hele leven vanaf onze bekering. Het resultaat hiervan betekent dat dat we ‘geheel anders’ zullen worden van onze maatschappij. Dit gaat niet over één nacht ijs, het is een proces: we moeten vernieuwd worden in ons denken. Praktisch: We moeten afrekenen met kenmerken die haaks staan op de waarden van Jezus Christus. Zijn onderwijzingen zijn de spelregels van een Koninkrijk die totaal anders is dan onze maatschappij. Zijn onderwijs stelt alles wat we leren in onze maatschappij in een ander daglicht. Het Koninkrijk van God is een Upside down Kingdom. Verandering kunnen we niet in onszelf bewerkstelligen, hiervoor is Gods Heilige Geest nodig en Gods Woord als meetlat.  

Discipelschap betekent niet het afvinken van een lijstje verwachtingen die horen bij bekering, zoals gebed, Bijbellezen en kerkgang. Het is niet de start van een gedragsveranderingsprogramma, maar van een levensveranderend programma. Het leren sterven aan onszelf met als doel meer te gaan lijken op Jezus Christus. Dit begint niet pas bij de hemelpoort, maar met ingang van vandaag.   

 

Bereidheid 

Consumentisme heeft niets te maken met discipelschap. In plaats van wat we leren door onze maatschappij, mogen we leren doen wat Jezus Christus van ons vraagt. Jezus Christus is geen consument, Hij leert ons om te dienen en uit te delen. We worden opgeroepen om anders te zijn dan onze omgeving, beginnend in onze kerk. Zijn wij bereid?   

Gabrielle Drost-Stolk 

Voor meer informatie verwijs ik naar het boek Oefenruimte van Sake Stoppels (2013). 

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Hoopvol bewegen

Auteurs: Merel Dekker en Martijn van Breden n.a.v. hun afstudeeronderzoek. Merel en Martijn

Een welverdiende uitdaging  Deze zomer ga ik naar Kreta. Een Grieks eiland waar ik nog nooit ben geweest. Één van de ‘must-do’s’ in Kreta is de 16 kilometer lange Samaria kloof. Nu heb ik keurig mijn 10 kilometers gelopen tijdens de avondvierdaagse in mijn jeugd, maar stiekem zie ik er best wel tegen op om deze kloof te gaan bewandelen.

Hoopvolle gesprekken  In ons afstudeerproject ‘hoopvol bewegen’ hebben we onderzocht wat de behoeften zijn van oud-leden van christelijke studentenverenigingen in Wageningen. De jongere generatie wordt gemist in de Wageningse kerken, maar er is een verlangen om dienstbaar en ondersteunend te zijn aan het geloofsleven van deze jongeren.  De gesprekken die we hebben gehad zijn gesprekken die we nooit zullen vergeten. Het was bijzonder om  de tijd te nemen en naar deze doelgroep te luisteren. Verhalen met hoop, pijn en twijfel. Verhalen die stuk voor stuk een podium zouden moeten krijgen, zodat iedereen kon horen wat deze doelgroep te zeggen heeft.

Hoopvol bewegen  De doelgroep die wij hebben onderzocht bevinden zich in de post-adolescente levensfase. Dat post-adolescentie een nieuwe levensfase is, de fase tussen adolescentie en volwassenheid, moet niet worden vergeten door de kerken. Deze nieuwe fase zorgt ervoor dat de kerken kritisch na moeten gaan denken over hun aanbod en over wat kerk zijn anno 2019 inhoudt. De oud-leden van christelijke studentenverenigingen die wij hebben gesproken hebben behoefte aan gemeenschap, diepe gesprekken en ruimte om autonome beslissingen te maken. De maatschappelijke betrokkenheid in deze doelgroep is groot. Thema’s als wereldvrede en gerechtigheid zijn thema’s waar deze doelgroep zich voor interesseert. Daar liggen kansen voor de kerk! Ons advies: organiseer samen met deze jongeren avonden over deze thema’s, waarin er gediscussieerd kan worden en van elkaar geleerd kan worden. Daarnaast lijkt het ons een goed idee als gezinnen worden opengesteld, zodat er samen gegeten kan worden, écht naar elkaar geluisterd kan worden zonder oordeel en werkelijke ontmoeting plaats kan vinden.

Challenge accepted  Samenvattend concluderen wij dat de kloof tussen kerk en adolescent groot is, maar niet onoverbrugbaar. Het vergt een aanpassing in denken en handelen van de kerken, een kritische reflectie, inzet en een open houding zodat de alumni toch betrokken kunnen blijven op het christelijk geloof en de kerk van Christus.

En als deze kloof te overbruggen is, dan zal de Samariakloof in Kreta dat ook wel zijn. Ik ga ervoor! Een fijne vakantie gewenst!

For the church is not a human society of people united by their natural affinities but the Body of Christ, in which all members, however different, (and He rejoices in their differences and by no means wishes to iron them out) must share the common life, complementing and helping one another precisely by their differences. – C.S. Lewis   Martijn van Breden   Merel Starreveld-Dekker, Studenten GPW, Christelijke Hogeschool Ede

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Als discipelschap de architect van de gemeente wordt

Auteur: Vincent H. Dolfing n.a.v. zijn afstudeeronderzoek “Discipelschap als missionair leerproces bij Dynamis”.

De architect
Discipelschap lijkt in de 21e eeuw opnieuw uitgevonden te worden. Het is een thema dat steeds meer kerken bereikt en diverse initiatieven proberen discipelschap een plaats in de gemeente te geven. Hoewel hiermee goede stappen genomen lijken te worden, mogen we ons afvragen of discipelschap niet meer dan ‘een plaats’ in de gemeente verdient. Salvo D’Agata, pionier van gemeente Dynamis, durfde de stap aan om alle structuren van de kerk los te laten en te beginnen bij discipelschap. Op zijn ontdekkingstocht ging hij in het dagelijks leven relaties met buurtgenoten aan. Zo ontstond een groep, bestaande uit zowel gelovigen als niet-gelovigen. Maar hoe vorm je vervolgens een gemeente, waar discipelschap daadwerkelijk de basis van de gemeenschap blijft? Wat als discipelschap de architect van de gemeente zou zijn?

Discipelschap als missionair leerproces
Allereerst moeten we ons realiseren dat discipelschap veel meer is dan een thema of een (korte) training voor christenen. Als discipelen van Jezus Christus zijn we geroepen om gelovigen en niet-gelovigen te bereiken en tot geestelijke volwassenheid te brengen. Daarom omvat discipelschap niet alleen een leerproces voor christenen, maar start het leerproces van discipelschap al voordat iemand tot geloof komt. Discipelschap geeft vorm aan de inwijding in het christelijk geloof en de gemeenschap: het is een missionair leerproces. Nemen we discipelschap serieus, dan vormen we onze gemeente op een manier, zodat:

  • het voor nieuwelingen aantrekkelijk is om de gemeente binnen te komen
  • zij volledig kennismaken met het christelijk geloof en de christelijke gemeenschap
  • zij de christelijke gewoonten eigen kunnen maken
  • christenen kunnen opgroeien tot geestelijke volwassenheid.

Discipelschap vraagt om een plan
Voor nieuwe gemeenten en christelijke bewegingen lijkt een informele, losse en niet-georganiseerde aanpak, de manier om mensen in de hedendaagse samenleving te kunnen bereiken. Hoewel dit in de beginfase van Dynamis inderdaad gewerkt lijkt te hebben, blijkt uit mijn onderzoek dat organisatie en structurering van de gemeente en haar onderwijs onvermijdelijk is. Een goede vormgeving van discipelschap, en daarmee aandacht voor het inwijdingsproces, komt tot stand door een goede doordenking en een inbedding van discipelschap in alle facetten van de gemeente. Dit betekent dat alles wat een gemeente doet, het doel van discipelschap en het inwijdingsproces moet dienen. Voor veel gevestigde gemeenten zal dit een geheel nieuwe doordenking en structurering van de gemeente vragen. Daarentegen staat gemeente Dynamis aan het begin van deze doordenking en structurering. Wil Dynamis discipelschap als missionair leerproces vorm geven, dan vraagt dit om een plan, waarbij zij onder andere aandacht schenkt aan:

  • Het behouden van open structuren en lage drempels
  • Het vormen van visie op het leerproces in de gemeente
  • Het ontwikkelen van een onderwijsplan, dat vormgeeft aan de inwijding en de weg naar geestelijke volwassenheid
  • Activiteiten in verschillende groepsgrootten (participatie in zowel triades, kleine gemeenschappen en groepen tot max. 70 personen)
  • Het creëren van groepssamenstellingen, die het inwijdingsproces stimuleren
  • En meetbaarheid van geloofsgroei.

Voor meer informatie over het onderzoek of advies bij het integreren van discipelschap in uw gemeente, kunt u via mijn website contact met mij opnemen.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Rust, Ruimte en Regelmaat?

Auteur Marjan ter Beek-Hop n.a.v. haar afstudeeronderzoek: Vrijdagkerk  Marjan Hopals soulfilling ministry

Het leven in al zijn ‘volheid’ 

“Over twintig jaar is herrie het milieuprobleem met de grootste impact op de volksgezondheid” las ik op internet. Volgens cijfers van het CBS heeft de helft van de Nederlanders daar nu al last van. Het wordt steeds moeilijker om de geluidsoverlast te ontvluchten, want stiltegebieden verdwijnen in een rap tempo. Dit is een beeld van onze levens die vol raken. Zo druk als we zijn, balanceren we tussen aandacht voor werk, gezin, vrienden en hobby’s. Want het is belangrijk om te genieten en alles uit het leven te halen wat er in zit, toch? 

 

Man op de maan  

Vorige maand was het precies vijftig jaar geleden dat de eerste mens een voetstap op de maan zette. Wie had ooit gedacht dat we dit zouden bereiken? Een mijlpaal in de geschiedenis. De vooruitgang is doorgegaan op allerlei gebied. De mens is gestegen tot grote hoogten en is tot veel in staat gebleken. Knellende banden hebben we afgeworpen, veranderingen volgden elkaar snel op en dit heeft tot een grote vrijheid geleid. Maar heeft het ons gebracht wat we zochten? Hebben we vervulling gevonden? Of zijn we nog op zoek, zoals U2 zingt: “But I still haven’t found what I’m looking for”? 

 

Onrustig is ons hart… 

Zo heeft Vrijdagkerk in Zwolle haar deuren geopend in januari 2017. Gewoon op een doordeweekse dag, even weg van de drukte, om op adem te komen, even stilte. Geïnspireerd door het kloosterleven en tegelijk ook heel gewoon. Veel mensen, of ze nu gelovig zijn of niet, hebben belangstelling voor kloosters en gaan op retraite. Waar zoeken ze eigenlijk naar? Waar hebben ze écht behoefte aan? Uit mijn onderzoek onder bezoekers van Vrijdagkerk blijkt dat ze daar komen voor een moment van rust, stilte en bezinning, maar ook voor een stukje verbondenheid. Om daar te zijn en met aandacht te luisteren naar enkele woorden die je hart kunnen raken.  

 

Ruimte voor de ziel  

Dit is wat we lijken te zoeken in de ‘volheid’ en drukte van ons leven. Even niets hoeven en gewoon kunnen aanschuiven. Een moment van ruimte voor de ziel om tot rust te komen en opnieuw gevuld te worden door de Bron die leven geeft. Dan kan het komen tot een ontmoeting en mag je zijn in de aanwezigheid van God. Hij is hier, in de Jezus-ruimte. Een kerkplek zoals Vrijdagkerk maakt mogelijk dat mensen ervaren dat ze geraakt worden als ze iets uit de Bijbel horen en zeggen: “Ik had nog nooit gelezen dat er zoiets stond: “Kom maar bij Mij, Ik heb ruimte voor je, een plekje voor je”. 

 

What’s in a Name? 

Niet alle bezoekers zeggen expliciet op zoek te zijn naar een ontmoeting met God. Vaker zoekt men rust, stilte, inspiratie“Een moment jezelf parkeren, waar op andere dagen buiten de routine om geen ruimte voor is”. Maar die vormen van ruimte, stilte en structuur helpen wel om de aandacht te richten, God te vinden en zo onze ziel te vullen. Zou het tijd zijn voor een aanpassing van de drie R’en naar: Rust, Ruimte en Regelmaat? 

 

Benieuwd geworden naar het onderzoek? Mail me maar: marjanhop1@gmail.com 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Straatpastoraat

Auteur: Joost van Dalfsen n.a.v. zijn afstudeeronderzoek “Straatpastoraat”.  Joost van Dalfsen

Daar zie ik hem staan, bij de supermarkt. Elke week zie ik hem wel een keer staan met de straatkrant. Wat moet ik doen? Ik had mij nog wel zo voorgenomen om missionair te zijn. Het evangelie delen met ongelovigen… Maar wat moet ik nu? De straatkrant kopen maar dan, maar daarmee is zijn ziel nog niet gered. Moet ik wat zeggen? Ik ken hem amper.

Misschien herken je dit wel, je verlangt ernaar om missionair te zijn in je omgeving. Je wilt dat die ongelovige vriendin of vriend Jezus leert kennen, maar hoe doe je dat nou? Sommige christenen hoor je over gebedsgenezing, terwijl andere juist weer benoemen hoe belangrijk het is dat je God laat zien, met je daden. Hoe ben je nou missionair?

Zelf werk ik als jongerenwerker bij Youth for Christ, daar doe ik missionair jongerenwerk. Tijdens mijn onderzoek hiernaar heb ik een aantal dingen geleerd die ik met je wil delen. Misschien helpt het je om concreet missionair te zijn in je omgeving.

Missionair zijn heeft alles te maken met missie. Gods missie. Als je duidelijk wil krijgen hoe je missionair bent, denk dan eerst eens na over wat je missie is. Wat is Gods missie? Is dit het bekeren van zieltjes of gaat het verder dan dat? Ik geloof persoonlijk in een grotere missie. Dat we als christenen zijn geroepen om te bouwen aan een koninkrijk, een wereld waar geen pijn, verdriet, ongerechtigheid meer is. Wat is Gods missie volgens jou?

Missionair zijn is een beweging naar buiten. Vaak organiseren we een vakantiebijbelclub of een missionaire dienst, goede dingen, maar de mensen moeten naar ons toe komen. Missionair zijn betekend naar de mensen toe gaan, een beweging naar buiten. Waar kunnen we mensen vinden die niet geloven? Op de sportclub? In je straat? Op je werk? Zorg dat je op plekken bent waar ook niet christenen zijn.

En nu? Je hebt een prachtige missie, Gods missie. Je bent op een plek waar niet christenen zijn. Wat ga je nu doen? Praten over God of God zichtbaar maken? Woorden of daden? Ik geloof in een combinatie. Begin maar eens met daden. Spring in op de plekken waar pijn zijn, verdriet is en ongerechtigheid is. Ligt jouw collega in scheiding? Is je buurvrouw alleen? Word je klasgenoot gepest? Ga helpen! En gebruik openingen om te vertellen wat jouw persoonlijke motivatie is om te helpen. Je hoeft niet de Bijbel uit te leggen, je hoeft de drie eenheid uit te leggen! Mensen zoeken iemand die om hen geeft.

Waar liggen jouw mogelijkheden? Misschien ben je goed met woorden? Vertel dan over je God. Misschien ben je juist een doener. Ga dan aan de slag in je omgeving. Laten we met elkaar bouwen aan een wereld waar er geen pijn, geen verdriet en geen ongerechtigheid meer is. Hoe gaan we daar in Godsnaam aan beginnen? Begin maar eens in jouw omgeving en vraag aan God wie jij vandaag mag helpen.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

Zo zinvol is het bestaan van jongeren!

Auteur: Mirjam Keijts n.a.v. haar afstudeeronderzoek: “Zo zinvol is het bestaan van jongeren!” Mirjam Keijts

Wat maakt jouw leven waardevol? Geef daar maar eens een concreet antwoord op. Dat is nog niet zo eenvoudig. Want benoem maar eens wat jouw leven extra waarde geeft, wat jouw leven de moeite waard maakt.
Toch stelde ik deze vraag aan jongeren in The Mall in Delft. Maar ik kwam erachter dat het voor hen ook geen makkelijke vraag was… juist voor hen misschien wel.

Hoe zinvol is zingeving?

Dat is een goeie vraag. Wat bedoel ik eigenlijk met de vraag of je leven waardevol is? Mia Leijssen (2004) zegt dat mensen nood hebben aan andere mensen, dingen en acties om de dag door te komen. En daarbij nog iets: deze individuele ontwikkeling komt tot stand door interactie met de sociale omgeving en socio-economische en sociaal culturele achtergrond beïnvloeden die weer. Een mond vol, maar kortweg komt het hier op neer: het antwoord op de vraag wat jouw leven waardevol maakt, wordt bepaald door de situatie van dat moment in het leven. De jeugd van tegenwoordig – om er maar een stereotype in te gooien – geeft andere antwoorden dan jij deed toen je die leeftijd had. jongeren

Toch blijft nog steeds de vraag open staan. Voordat ik daar antwoord op geef, nog een lesje over zingeving. In de christelijke wereld wordt dit vaak gekoppeld aan vragen over leven en dood. ‘Wat is er na de dood?’ of ‘waar leef ik eigenlijk voor?’, het zijn vragen die vaak voorkomen. En ze bepalen zeker de zingeving. Maar van Leijssen leren we dat zingeving uit meer bestaat dan alleen deze vragen. Ze deelt het op in vier dimensies:

  1. Alles te maken met stoffelijke, zintuigelijke lichaam en de natuurlijke en materiele omgeving.
  2. De psychische dimensie is het terrein van de persoonlijke ontwikkeling, intellectuele vermogens, karaktereigenschappen, psychologische kenmerken en opvattingen over
  3. Het sociaal niveau heeft alles te maken met de plaats die iemand in de samenleving
  4. Het transcendente omvat geloof, geestelijke waarden, ideeën over de mens in een kosmisch contact

Het ideale plaatje is dat je jouw zingeving haalt uit alle dimensies. Haal je maar uit één van de vier dimensies het antwoord, dan kan dat negatieve psychische gevolgen hebben. (Meer over jongeren en zingeving lees je overigens hier).
Dat houdt onszelf ook meteen een spiegel voor: uit welke bronnen haal jij waarde voor je bestaan?

Dit vinden jongeren waardevol

Terug naar de jongeren, terug naar mijn onderzoek. Want waar halen zij hun zingeving vandaan? Wat is voor hun belangrijk? Uit mijn onderzoek bleek dat deze jongeren uit alle vier de dimensies hun zingeving halen. Super goed dus, theoretisch gezien in ieder geval. Zo noemden onder andere: eten, uiterlijk, sporten, reizen, leerkrachten, geloof, bidden, vrienden, familie, God. Enfin, te veel om op te noemen en heel divers dus.
Het positieve is dat min of meer alle dimensies goed vertegenwoordigd zijn. Theoretisch gezien hebben deze jongeren hun zingeving dus goed op orde. De praktijk zal het uitwijzen. Dan weten we hoeveel zin het daadwerkelijk geeft.

Mirjam Keijts

 

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

HELP de preek komt niet binnen..!

Auteur: Carline Speksnijder-Koster n.a.v. haar afstudeeronderzoek. Carline Speksnijder

 

Ben jij tussen de 25 en 45 jaar, dan ben je net als ik een dertiger. Je staat volop in het leven, hebt  vaak een drukke, verantwoordelijke baan en een gezin waarvoor je verantwoordelijkheid draagt. In dat drukke bestaan zit je zondag in de kerk vaak een beetje uit te blazen. Je probeert goed naar de preek te luisteren, hoopt gevoed te worden, maar er gaat van alles door je hoofd. Misschien herken je wel iets in deze tekening?    preek

 

 

Mijn onderzoek
Voorgangers en kerkelijk werkers uit de Sint Jansgemeente Gouda krijgen van een deel van de dertigers uit de gemeente te horen dat er een discrepantie ervaren wordt tussen de prediking en de existentiële behoeften en vragen die zij hebben.

  • Zijn er veel dertigers die dit zo ervaren? Zo ja, waar ligt het probleem dan precies?
  • Welke vragen en behoeften hebben dertigers?
  • Hoe kan de kerk/de preek hierbij aansluiten?
  • Moet zij dat doen en zo ja: hoe en waarin wel/waarin niet?…   Dit mocht ik gaan onderzoeken.

Bevindingen 
De existentiële vragen van de dertigers uit de Sint Jansgemeente cirkelen rondom het dagelijks leven als christen en hoe je je geloofsleven kunnen delen. Een goede balans vinden in het drukke leven, van betekenis zijn, geliefd zijn en vanuit Gods rust leren leven, zijn daarbij belangrijke behoeften. Andere belangrijke vragen gaan over de relevantie van het geloof, hoe je in deze tijd kan blijven geloven en je kinderen hierin kan ondersteunen en hoe je tijd kan maken voor je persoonlijke relatie met God.

Behoeften als het gaat om de prediking
Dertigers vinden het vooral belangrijk dat de preek stof tot nadenken geeft of in beweging brengt en dat Gods Naam wordt groot gemaakt. Ook willen ze graag de diepte in en een tegengeluid horen.

Voor mij is dit herkenbaar. Ik wordt er echt blij van als ik Gods grootheid meer ga zien door een preek.

Aansluiting bij de preken
Over het algemeen bleken de preken in de Sint Jansgemeente redelijk goed aan te sluiten op de behoeften van de tussengeneratie. Enkele aanbevelingen waren nog wel:
– Ken je hoorders, hun vragen en behoeften. Ga op deze vragen in vanuit de Bijbel.
– Geef diepgaand onderwijs over het leven als gelovige en het bevindelijk leven met God en wees daarin concreet.
– Besteed aandacht aan de behoeften een tegengeluid te horen en het kunnen spiegelen.
– Wijs de hoorders zo nu en dan op de eigen verantwoordelijkheid over hoe ze luisteren naar de preek. (Luk. 6: 4-18)

Voor meer informatie kun je via mail contact opnemen met Carline Speksnijder, carline88@hotmail.com

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vergeet de ouderen niet!

Auteur: Melissa Bulten n.a.v. haar afstudeeronderzoek: Wat kan de kerk betekenen voor de Melissa Bulten67-plusser? 

De laatste tijd is het mij opgevallen dat er veel tijd wordt besteed aan de jongeren. Zij zijn immers de toekomst en juist die doelgroep verlaat de kerk. Maar kan het zijn dat we zoveel tijd aan de jongeren besteden dat wij onze ouderen vergeten?

Het laatste half jaar heb ik mij bezig gehouden met de behoeften van de 67-plusser. Ik kwam erachter dat er weinig literatuur te vinden was over de plek die ouderen in de gemeente behoren te krijgen, terwijl dit toch zo belangrijk is. God geeft in Zijn Woord zelf aan dat wij respect moeten hebben voor de ouderen. Daarnaast is er bij God een plek in Zijn koninkrijk, zowel in het verleden, het heden en de toekomst.
Daarom is het zo belangrijk om onze ouderen niet te vergeten!

Maar hoe doen we dat?

Ten eerste: onderschat hen niet!
Dat we de doelgroep “ouderen” noemen, betekent niet dat ze niks kunnen en alleen maar achter de geraniums zitten. Velen zijn nog actief en willen ook actief deelnemen aan het gemeenschapsleven. Betrek hen daarbij!

Ten tweede: de liefde verdooft niet!
Ouderen moeten ervaren dat God van hen houdt en dat de gemeenschap van hen houdt. Juist als er mee aandacht is voor de jongeren, moeten zij niet vergeten worden.

Ten derde: je bent nooit te oud om te leren!
Ouderen kunnen geestelijke excelleren, want ze hebben meer tijd, ervaring en mogelijkheden om een intieme relatie met God te hebben. Daarom moeten ze gestimuleerd worden om geestelijk te blijven groeien.

Ten vierde: iedereen wil zich nuttig voelen!
Iedereen wil iets te doen hebben en wil zich nuttig voelen. Dat is bij ouderen niet anders. Misschien dat ze lichamelijk wat minder kunnen, maar iets wat hen niet afgenomen kan worden is hun ervaring. Geef ze een plek in de gemeente waarbij ze rolmodellen of mentors kunnen zijn.

Ten vijfde: wees niet blind!
Hierboven had ik al geschreven dat je de ouderen niet moet onderschatten, maar dat betekent niet dat je hun omstandigheden niet mag zien. Ouderen kampen met ouderdomsverschijnselen, maar ieder op zijn eigen manier. Het is onze taak, dat ieder mens zo lang mogelijk naar de kerk kan gaan. We moeten dus oog hebben voor eventuele trappen, harde stoelen in onze gemeente of lange afstanden lopen naar de parkeerplaats.

Wil je meer weten over dit onderwerp, bezoek mij dan op: linkedin.com/in/melissa-b-8a6363183.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie