Na zo lang nog?

Auteur: Henrike Dankers, n.a.v. afstudeeronderzoek ‘Na zo lang nog?’

Na zo lang nog?

Prins Harry was twaalf jaar toen zijn moeder overleed. Twintig jaar na dato rouwt hij nog steeds om dit verlies. Prins Harry geeft toe dat hij niet genoeg heeft gepraat over zijn gevoelens na de dood van zijn moeder. Het was te pijnlijk. Nu hij volwassen is, praat hij openhartig over zijn depressie en het randje van mentale instorting.

Heeft prins Harry iets niet goed gedaan?

Ik was blij toen ik dit nieuws hoorde. Door prins Harry was er aandacht voor de blijvende invloed van jong ouderverlies. Ik kreeg ook jeuk. Prins Harry ‘gaf toe dat’ hij niet genoeg heeft gepraat. Hoe zo ‘toegeven’? Heeft prins Harry iets niet goed gedaan? Jong ouderverlies is voor kinderen toch een trauma? Veel te groot om te bevatten! Een kind kan niet altijd rouwen en ontwikkelen tegelijk. Het is begrijpelijk dat prins Harry de pijn heeft vermeden. Dat heet overleven. Het helpt kinderen onder moeilijke omstandigheden groot te worden.

Achterwaarts rouwen

Door het overleven komt het rouwen tijdens de kindertijd regelmatig op een zijspoor. Het kan daarom jaren duren voordat het inmiddels vaak volwassen kind het verlies van toen gaat verweven in zijn leven nu. Dat heet ‘achterwaarts rouwen’. Ik hou niet van de woorden ‘verlate of onverwerkte rouw’. Alsof je als kind het rouwen bewust uitstelt. Alsof je als kind het verlies van je vader of moeder kunt verwerken. Het is begrijpelijk dat volwassenen met jong ouderverlies, na zo lang nog, rouwen om het verlies van hun ouder.

Hoe is het met je moeder?

Naast prins Harry zijn er nog veel meer verhalen van volwassenen met jong ouderverlies. Voor mijn afstudeeronderzoek heb ik met een aantal van hen gesproken. Ik was benieuwd naar hun ervaringen met en behoeften aan pastorale zorg rondom het vroege verlies van hun ouder. Deze volwassenen vertellen dat zij als kind vrijwel geen pastorale zorg hebben gehad. De aandacht ging vooral uit naar de overgebleven ouder: hoe is het met je moeder?

Vraag en luister naar hun verhaal!

Ook tijdens de volwassen leeftijd wordt er nauwelijks pastorale zorg geboden rondom het jong ouderverlies. Toch hebben deze volwassenen pastors nodig die vragen en luisteren naar hun verhaal. Pastors die begrijpen dat jong ouderverlies van blijvende invloed is. Pastors die de eerste stap zetten, omdat ze begrijpen dat volwassenen niet makkelijk uit zichzelf hun verhaal vertellen. Vanwege schaamte: mag mijn verdriet er nog wel zijn? Bang dat mensen zeggen: ga je daar na dertig jaar nóg over beginnen?

Moed

Daarom hoop ik – zelf ook een volwassene met jong ouderverlies – op moed van pastors om ernaar te vragen. En ik hoop op moed van volwassenen om hun verhaal te vertellen. Na zo lang nog… .

In het afstudeeronderzoek ‘Na zo lang nog? Pastorale zorg aan volwassenen met jong ouderverlies’ staat meer informatie over de gedachten in dit blog. Het onderzoek is gedaan in opdracht van Pastoraal Diaconaal Centrum De Herberg. Voor meer informatie kunt u mailen naar henrike.dankers@outlook.com

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Afstudeerprojecten, Blogs van alumni, Diaconaal werk, Geen categorie, Geestelijk verzorger, Levensovertuiging, Onderzoek, Overige studentenblogs, Pastoraat, Rouwverwerking met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *