Mag ik van u een enkeltje naar de hemel alstublieft?

Auteur: Gaby Dijkhuizen n.a.v. zijn afstudeeronderzoek “Ziekenzalving: Sacrament of ritueel?” Onderzoek naar oplossingen met betrekking tot vragen over toedienen van het sacrament van de ziekenzalving indien geen priester voorhanden is. Gaby

“ De laatste sacramenten zijn des priesters! …” was het antwoord dat ik kreeg van mijn katholieke collega’s toen ik als protestants geestelijk verzorger vroeg, hoe er werd omgegaan met de ziekenzalving. “Huh?!, de ziekenzalving een sacrament?” Mij is geleerd dat de ziekenzalving een soort van ritueel is juist om de zieke op te richten! “Hierin heb ik toch een belangrijke rol? Wat nu als ik geen priester kan vinden? Moet ik dan de bewoner maar laten zitten?” Allemaal vragen die in mij opkomen en ik moet tot de conclusie komen  dat mijn beeld van ziekenzalving niet helemaal overeen komt met het beeld dat mijn collega’s hebben bij de ziekenzalving. 

“Het bediend worden” zoals men hier in de volksmond het sacrament van de ziekenzalving noemt staat bekend als één van de laatste sacramenten (samen met de laatste biecht en de laatste communie). Daardoor wordt dit sacrament gezien als sacrament bedoeld voor mensen die in stervensgevaar zijn. Dit is niet terecht ( besloten op het tweede Vaticaanse concilie), maar in de praktijk kunnen we er niet om heen dat men het nog altijd zo uitvoert. 

De laatste biecht en met name de priester, krijgen hier een belangrijke rol. Immers de zieke in stervensgevaar krijgt de mogelijkheid zijn/haar zonden te belijden en zo als het ware alle obstakels naar het hiernamaals uit de weg te ruimen. Volgens de Rooms-katholieke leer is namelijk de priester gevolmachtigd om namens Christus de zonden te vergeven en wordt de weg naar de hemel als het ware geplaveid. 

Het blijkt dat ik in de praktijk bij het bedienen van de laatste sacramenten niet om de priester heen kan. Als er iemand vraagt om bediend te worden schakel ik gewoon de priester in en gelukkig vind ik over het algemeen een priester bereid om te bedienen. Gelukkig hangt mijn zijn als geestelijk verzorger niet af van de sacramenten en heb ik het voorrecht samen met de ander op pad te gaan. Met heel mijn doen en laten mag ik betrokken zijn op de weg van de ander. Met passie “er voor de ander zijn” tot het einde. Ook al houdt dat in dat ik het laatste sacrament niet verzorg. 

  

Gaby Dijkhuizen 

 

Mocht u naar aanleiding van deze blog opmerkingen en/of vragen hebben,  u mag mij rustig mailen: g.g.dijkhuizen@ziggo.nl 

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *