Ik ben lastig; ik ben evangelicaal

Auteur: Menno Hanse schreef een blog n.a.v. zijn afstudeeronderzoek ‘Het verlangen van  Foto mennomijn hart…’ – Evangelicale verlangens in de Hervormde Gemeente Veenendaal

Ik ben zo’n lastig gemeentelid: enthousiast, gelovig, vriendelijk en overtuigd van mijn eigen visie die afwijkt van de gevestigde Hervormde gemeente waar ik lid van ben. Ik ben een evangelicaal. Wat moet mijn Hervormde gemeente nu met mij aan? Wat moeten ze aan met evangelicalen in de kerk?

De evangelicaal en de gemeente
Evangelicalisering is inmiddels zeer wijd verbreid. Steeds meer gemeenteleden van orthodoxe gevestigde kerken ondergaan een proces van religieuze verandering waarbij de evangelische geloofsbeleving steeds meer wordt overgenomen. Het beleven en ervaren van God wordt steeds belangrijker, net als het in connectie staan met huidige samenleving, een missionaire praktijk en de rol van de Heilige Geest in het geloofsleven van alle dag. Juist deze ‘evangelicale’ dingen behoren niet direct tot de identiteit van een gemiddelde Hervormde gemeente.

De kloof
Je kunt stellen dat evangelicale verlangens – wellicht vooral qua uitingsvormen – afwijken van de praktijk binnen een Hervormde gemeente. Het onderzoek dat ik heb mogen doen – ‘Het verlangen van mijn hart…’ – laat dat duidelijk zien: kerk en geloofsverlangens van evangelicalen komen niet overeen. Dat maakt evangelicale gemeenteleden ingewikkeld voor menig kerkenraad en predikant. Zij dienen tenslotte niet alleen evangelicalen, maar de gehele gemeente. Aan deze predikanten en kerkenraden de ondankbare(?) taak om te zoeken naar wegen die de kloof tussen evangelicalen en de eigen gemeente al dan niet overbruggen.

De cruciale vraag
Naar mijn idee is de cruciale vraag die elk persoon in een leidinggevende positie binnen een orthodoxe gevestigde kerk allereerst zou moeten beantwoorden de volgende: willen we als gemeente gehoor geven aan de evangelicale verlangens van gemeenteleden? Er is een heel pakket aan praktische en theologische vragen te bedenken die verband houden met het beantwoorden van deze kernvraag. En ja, als je daar uit bent begint het pas: op een pastorale manier de gekozen weg handen en voeten geven binnen de gemeente.

Pasklaar antwoord…?
Wat moet mijn Hervormde gemeente nu met mij – een evangelicaal – aan? Moeten ze me liefdevol de deur wijzen, op een zijspoor zetten in de gemeente of de gemeente zo inrichten dat er ruimte komt voor mijn geloofsverlangens? Ik. Weet. Het. Niet. Ik weet het niet voor mijzelf en voor al die andere evangelicalen. Ik heb daarin zeker idealen en gedachten, maar met de snelheid dat ik ze bedenk komen ook de vragen of ze realistisch zijn. Mijn onderzoek geeft inzicht en wijst wegen rondom deze vragen, maar eindigt zonder pasklaar antwoord. Toch blijft niemand met lege handen staan, alleen al door het laatste citaat in het persoonlijk nawoord van mijn onderzoek:

Ik onderwijs u en leer u de weg die u moet gaan;
Ik geef raad, mijn oog is op u.’ (Psalm 32:8, HSV)

Menno Hanse
HBO-Theologie (GPW) Christelijke Hogeschool Ede (CHE)
mennohanse@hotmail.com

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags . Bookmark de permalink.

5 reacties op Ik ben lastig; ik ben evangelicaal

  1. Marijke Algra schreef:

    Zo lang het evangelicaal zijn bijbels gefundeerd kan worden is het een verrijking voor de traditionele, wat kille kerkdienst. Pak alle bijbelteksten erbij die slaan op geloofsbeleving, het aanraken van je hart, het in praktijk brengen van je vreugde dat je kind van God bent….
    Maar ja, als de traditionele kerk betwijfelt of je kind van God bent, of je Zijn Geest hebt gekregen en daar gehoor aan geeft…..dan betwijfel ik of je past in die kerk, dat is een lange, droevige weg om te gaan.

  2. Frea Timmerman schreef:

    Zolang er kerken zijn die vertellen dat je nooit zeker kunt weten of je een kind van God bent, is dat een dwaalleer.Kerken waarin mensen niet aan het avondmaal durven, omdat ze zich te zondig voelen, is om te huilen. Want is niet juist het offer van Jezus Christus daarvoor bedoeld?Kerken, waarvan je de vreugde van je geloof niet mag uiten, mag je vraagtekens bij zetten. Kerken die alleen maar hel en verdoemenis preken, moeten zich bekeren. We dienen elkaar als gelovigen te respecteren, maar dat wil niet zeggen dat je mee moet gaan in vastgeroeste tradities. Geloven is een zaak van genade en Gods liefde aan ons. Geloven is ook een zaak van blijdschap en vreugde. En allemaal Bijbels gefundeerd. Kerken lopen soms leeg, vanwege de vreugdeloze en sombere preken. Als we kijken naar de gemeentes in de Bijbel, dan is er nog heel wat werk te verrichten. En dat kan alleen maar door de werking van de Heilige Geest. Helaas wordt deze vaak aan banden gelegd. Ik wens jou Menno , Gods wijsheid , liefde en zegen toe op je zoektocht. Want het is niet de kerk die je moet volgen, maar Gods woord en je hart. Dan zal deze waarheid je vrij maken. En geen leer of predikant zal dit tegen kunnen houden. God heeft altijd het laaste woord. Nederland (en de wereld) zit niet te wachten op starre predikanten en kerken, maar op het openbaar worden van Gods kinderen. Gepaard gaande met met vreugde en blijdschap.

  3. Ronald Booij schreef:

    De vraag is waar je je thuis voelt qua kerk of gemeente. Zou dit te maken kunnen hebben met de vorm van beleving die wordt gehanteerd? Herken je in de eredienst de Bijbelse elementen en komen deze terug in de dienst an sich? Dit is in veel kerken een dilemma.
    Hoe richt je de eredienst in en herken je hierin hetgeen de Bijbel ons toont. Ik denk bv. aan het Bijbelboek Efeze, waarin richtlijnen staan hoe je een gemeente zou moeten bouwen. Hoofdstuk 4 geeft voldoende aanleiding om, indien nodig, de eredienst aan een herijking te onderwerpen. De vraag is of we dit hoofdstuk serieus nemen qua richtlijnen.
    De vijfvoudige bedieningen daarin genoemd, geeft voldoende aanleiding voor de vraag of dit gegeven opgang doet in onze respectievelijke gemeenten. Het zijn, eerbiedig bedoeld, mede de ingrediënten die nodig zijn om de kerk gestalte te geven. De aansluitende bedieningen die de gezamenlijke kracht geeft om het bouwwerk zijn vorm te geven. Groeien we dan naar het Hoofd dat Christus is toe door ons aan de waarheid te houden? Is hierdoor het lichaam in staat om zichzelf op te bouwen in de liefde? Zou het kunnen zijn dat Gods Woord geweld wordt aangedaan omdat dit wordt aangepast aan de menselijke maat? Zou hierdoor de werking van Gods Geest kunnen worden belemmerd? Voelt de Heere zich nog thuis in Zijn huis? Een groot evangelist zei eeuwen terug al de volgende woorden: Het openbarings-licht van Gods Geest is nodig en zou moeten schijnen in onze harten. Ligt hier niet mede de sleutel tot nieuw Leven?

  4. m. d Vries schreef:

    M. de V
    Ik denk dat de kloof komt als ambsdragers en predikanten ,nee!!! zeggen op wat ze nog niet gewend ed. zijn in plaats te onderzoeken en durven zeggen “het staat inderdaad in de Bijbel” en dat te erkennen.

  5. Heleen schreef:

    Ik was 10 jaar terug ook zo’n ‘evangelicaal’ in de Hervormde Kerk en ben (met ons gezin) uiteindelijk lid geworden van een (vol)evangelische gemeente. Toch zou ik willen pleiten voor geduld en begrip voor jou Hervormde medegemeenteleden en kerkenraad. Blijf zoeken naar wegen om de kloof te dichten. Het zijn vaak wel mensen die God met heel hun hart willen dienen en ook dienstbaar zijn naar anderen. Ik heb ook de oplossing niet, maar geef het niet op. Ze hebben je nodig.

    Wel weet ik hoe het is om de stap te maken naar een evangelische/charismatische gemeente. Als gemeentelid heb je weinig tot niets in te brengen, want een kerk is geen democratie zegt men. Dus wanneer oudsten besluiten van de koers te wijzigen van ‘evangelisch’ naar ‘charismatisch’ moet je het daarmee doen. Het ‘ervaren’ van God en de gaven van de Heilige Geest lijken belangrijker dan onderwijs uit de Bijbel. Een stroming uit de VS, de New Apostolic Reformation, met de meest bizarre Bijbeluitleg heeft ook in ons land invloed en wordt door sommigen gewoon overgenomen (ook in de PKN soms trouwens).

    Inmiddels kom ik af en toe ’s middags weer in de Hervormde Kerk en ik volg een Bijbelcursus. En ik ben zo blij en God dankbaar voor onze tijd in de Hervormde Kerk.
    Veel wijsheid toegewenst en zegen met elkaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *