Hoop in een verscheurde wereld?

Auteur: Bernhard Reitsma. De auteur is bijzonder hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam met als leeropdracht ”De Kerk in de context van de islam” en senior docent islam en missiologie en projectleider islam aan de Christelijke Hogeschool te Ede.

Ik wilde een column schrijven over de toenemende scheuren en spanningen in Nederland en Europa, tussen verschillende bevolkingsgroepen, tussen de religies. En ik wilde de vraag neerleggen, of christenen daarin nu juist niet het voortouw zouden moeten nemen. Om bruggen te bouwen, om op te komen voor wie aan het kortste eind trekken of zelfs fysiek bedreigd worden, of het nu christenen zijn, of joden, niet gelovigen of moslims. En toen was er die walgelijke aanslag in Parijs door drie extremisten, die in de naam van de islam de profeet Mohammed meenden te moeten wreken. En gelijk daarna de gijzelingen, onder andere in een ‘joodse’ supermarkt. Wat moet je dan met een column over ‘toenemende’ spanningen en bouwen van bruggen? Dat is bijna blasfemisch. Het enige dat past is afstand nemen en de kloof met deze extremistische moslims zo groot mogelijk maken. Zoals ik dat een moslim hoorde doen op de radio, die zei: ‘we mogen deze mensen eigenlijk niet eens ‘beesten’ noemen, want dat zou een belediging zijn voor de dieren.’

Ik wilde eigenlijk een column schrijven, omdat we niet al te lang geleden in paniek door een joodse familie werden aangesproken. Er was in Den Haag gedemonstreerd en ‘dood aan de joden’ geroepen. Misschien was dat bedoeld voor het conflict tussen Israel en Gaza, maar voor veel joodse mensen klinkt daarin een lange geschiedenis van anti-semitisme in Europa mee. Deze familie vroeg zich af of er nog wel plaats voor hen was in de Nederlandse samenleving. Begrijpelijk. Wat er in Parijs gebeurd is, maakt alleen maar duidelijk dat hun angst niet ongegrond is.

Maar ik wilde ook iets schrijven over de angst van moslims. In december werden er maar liefst drie aanslagen op Zweedse moskeeën, waarbij vijf mensen gewond raakten. Dat gebeurt ook in Nederland. En dan heb ik het nog niet eens over de schokkende berichten die op allerlei sites verschijnen. Oproepen om moskeeën in brand te steken, zelfs op de site van de PVV, oproepen om moslims het zwijgen op te leggen of uit Nederland te verwijderen. Er staan oproepen tot uitroeien en vergassen en als dat niet kan, ‘is er ook altijd nog de waalsdorpervlakte in Scheveningen, die goed is onderhouden’. Voor wie het niet weet, de waalsdorpervlakte is de plek waar de duitsers in de tweede wereldoorlog verzetstrijders fusilleerden. Is er nog wel plaats voor moslims in Nederland, of mag het alleen maar ‘minder’ zijn.

Wat moet je dan met een column over bruggen bouwen? Over het werken voor vrede in de samenleving en het helen van breuken. En toch doe ik het. Juist nu doe ik het. Want als christenen het voortouw niet nemen, wie dan wel? Ik doe een oproep aan alle christenen om zich niet te laten leiden door tegenstellingen, door haat, door nijd of door wraakgevoelens. Het is afschuwelijk, wat er gebeurt in Europa. En toch geloof ik dat het Evangelie ons oproept om vredestichters te zijn. Om bruggen te bouwen en om op te komen voor de joodse gemeenschap die zich bedreigd voelt. Maar om evenzeer op te komen voor die islamitische gemeenschap, die op het extremisme wordt aangekeken en op haar beurt vreest voor aanslagen. Christenen zouden schouder aan schouder moeten staan met anderen in onze maatschappij, om een vuist te maken tegen elke vorm van extremisme, religieus of seculier, satirisch of conventioneel. Aan de Christelijke Hogeschool waar ik o.a. werk is ons doel dat de studenten die we opleiden makelaars van hoop worden. Dat ze in de maatschappij weer een perspectief laten zien van hoop. Het Koninkrijk van God is een rijk van vrede en eenmaal zal die vrede werkelijkheid worden. Dat visioen mogen, moeten christenen juist vandaag uitdragen in een hopeloos verscheurde wereld. Zo zijn ze een spiegel van Christus zelf, die niet gekomen is met Kerst om mensen te gronde te richten of hen standrechtelijk te executeren, maar om hen te behouden.

Dit artikel is op 12 januari 2015 verschenen in het Nederlands Dagblad en overgenomen op www.theologieede.nl.

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie, Multiculturaliteit met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *