Genieten van Genoeg

Auteur: Anneke Nellestijn, medewerkster academiebureau @TheologieEde

Ik ben van nature een verwoede zegeltjesspaarster, kortingsstickerplakster en kortingsbonnenknipster. Zinnen als: “Twee voor de prijs van één” en: “Twee halen één betalen”, doen mij sneller in actie komen dan de meeste Bijbelteksten. Afgeprijsde kleding is favoriet, en hoe groter het prijsverschil hoe beter. Geef je mij een compliment over mijn nieuwe outfit, dan ontvang ik dit met enthousiasme en popel ik doorgaans om je hiervan de prijs te vertellen.

Zodra er zegeltjes te plakken zijn, en er dus voordeel te behalen is, dan plak ik deze met veel ijver en precisie op de spaarkaart… gratis kookboeken, wijnglazen, theedoeken… ik heb er allemaal al wel eens voor gespaard (overigens geeft een volle spaarkaart mij doorgaans meer vreugde dan het te verwerven product).

Ik ben niet de enige koopjesliefhebster van Nederland zo getuigen de drommen mensen die vol adrenaline tijdens kortingsdagen nog voor openingstijd staan te dringen bij de deuren van warenhuizen. Hamster- en vlaggetjesweken en het prijzencircus zijn –vooral ten tijde van de economische crisis- zeer welkom. En mensen komen verheugd met hun verworven schatten in grote plastic tassen naar buiten.

Maar hoeveel genoegen geeft al die voordeel-fun nu eigenlijk als levende wezens hieronder lijden? Hoe funny is het als een meisje in Bangladesh speelgoed in elkaar zet waar ze zelf nooit mee zal spelen? En ik vind het nogal goedkoop dat de naaister van mijn voordelige outfit in de tijd dat zij twaalf jaar werkt (en vaak meer dan 40 uur per week), minder geld heeft verdiend dan een verkoopster in een Nederlandse kledingwinkel in een maand.

Wanneer je een kijkje zou kunnen nemen in ‘verstopte’ katoenspinnerijen en op plekken waar kleding geverfd wordt, zou je verhalen kunnen horen van vrouwen en meisjes met werkweken van zeven dagen van zestien uur per dag. Dikwijls slapen ze zelfs op dezelfde locatie.

Wat is er veel armoede en wat leven wij in weelde mede dankzij de uitbuiting van onze verre naasten. Zaken die ik als onmisbaar beschouw, zoals een schone onderbroek of een kopje thee met een wolkje melk, zijn in werkelijkheid luxeartikelen waar veel mensen dolgelukkig mee zouden zijn. En het ergste is dat we vaak niet tevreden zijn met alles wat ons gegeven is, maar juist nog meer willen… Ik schrik als ik lees dat elke 5 seconden een kind sterft aan honger gerelateerde aandoeningen (dat zijn er 17.000 per dag). En hoewel ik mijn best doe om steeds meer mijn aankopen te baseren op principes en gezondheid en niet op de prijs, realiseer ik mij dat het bij mij niet alleen zit in het zo verstandig mogelijk kopen, maar juist in het minderen.

Kortom: ik moet genieten van genoeg!!! Dat is mijn voornemen, niet alleen voor het jaar 2013, maar ook voor vele jaren daarna. Wie gaat met mij deze uitdaging aan?

Meer lezen?
http://www.timetoturn.nl
http://www.schonekleren.nl
http://www.solidaridad.nl
http://www.stopthetraffik.nl

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Diaconaal werk met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *