Geen psychiaters meer nodig? Door de kerk? Niet te geloven!

Auteur: Willem Hagen  Willem Hagen
N.a.v. zijn afstudeeronderzoek “Inzet van herstel”, praktijkonderzoek naar de betekenis van de inzet van de kerk bij ggz-cliënten.

Wist je dat…

Mensen met een psychiatrische beperking graag mee willen doen met de samenleving? Dat ze nog veel hobbels hebben te nemen hebben om deze participatie te bereiken.
Dat ze te maken hebben met:
Genoeg vooroordelen
Financiële problemen
Eenzaamheid
– Gezondheidsproblemen
Vragen over zingeving; wat kan ik nog met deze ziekte?
Moeite met een dagelijks ritme van zinvolle activiteiten
Overbelaste mantelzorgers; de partner en kinderen die de zorg en samenleven niet meer aankunnen

Dat de kerk
Het lastig vindt om met mensen met psychische aandoeningen om te gaan….,  ze het zwaar & complex vinden, zich onvoldoende toegerust voelen en er hierdoor niet aan beginnen of snel afhaken.

En toch is er hoop
Uit interviews met ggz-cliënten, ggz-behandelaren en kerkelijke betrokkenen blijkt dat de kerk veel kan betekenen voor deze groep mensen. En niet alleen op:
Pastoraat zoals geloofsgesprek en bevrijdingsgebed,
maar ook bij
Praktische ondersteuning, zoals boodschappen doen en bewegen
Sociale activiteit zoals koffiedrinken na de dienst
Persoonlijke activering zoals het schilderen van de kerk
– Wat levert dat dan op voor een gemeentelid met een psychische aandoening?

Tja, eigenlijk best wel veel:
Bij herstelbenadering richt men zich niet primair op genezing, maar eveneens op het omgaan met de aandoening en wie men is ondanks zijn ziekte. Het herstel richt zich dan niet alleen op zichzelf, maar ook op de relatie met (1) God, op de relatie met de (2) ander en met de (3) omgeving. De kerkelijk betrokkene blijkt dan toch een interessante bijdrage te leveren aan dat relationele herstel van zo’n persoon. Dit was zo bijzonder dat mijn conclusie bijna was: we hebben geen behandelaren meer nodig, maar dat was natuurlijk te kort door de bocht…

Maar toch, wat is de betekenis dan van die kerkelijke betrokkene?
Uit het onderzoek blijkt dat de persoon
meer verbondenheid ervaart met God en minder binding met demonen.
een positief effect heeft op zijn eigenwaarde en een vermindering van
zijn lichamelijke en psychische klachten.
meer verbondenheid krijgt met de ander en
een groei ontwikkelt met zijn omgeving in zowel van betekenis zijn als in wederkerigheid. Dat laatste betekent dat de persoon niet alleen hulp en zorg ontvangt, maar ook zijn eigen talenten inzet voor die ander.

Dus welke aanbevelingen heeft de ggz-instelling, die mijn opdrachtgever was, gekregen? Heel simpel: betrek de kerkelijk betrokkene bij het behandelplan, door de kerk te betrekken bij het sociale steunsysteem van de ggz-cliënt. Dit is ondersteunend aan het werk van de de ggz-behandelaar.

Dit samenspel geeft een positieve impuls aan de ggz-cliënt om te participeren, kan de behandelaar doelmatiger werken, wordt de zorg ook nog goedkoper èn de kerk brengt haar Boodschap in praktijk!

Nieuwsgierig naar de andere aanbevelingen? Vanwege het vertrouwelijk karakter van het rapport, kun je voor informatie of vragen bij mij terecht: willemhagen@hetnet.nl.

 

 

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *