Een Katwijker aan de oceaan

Auteur: Roel van Swetselaar MA – docent Academie Theologie n.a.v. een interview met oud-student Pieter de Vreugd en zijn vrouw Ellen over hun roeping voor de kinderen in de sloppenwijken van Jeffreys Bay in Zuid-Afrika.

Ik laat het noorden achter mij
De lage vlakte achter mij
Ik laat mijn land voor wat het is
Mijn huis, mijn haard en mijn bezit
(‘Suikerbossie’)

Het zijn deze regels van de Nederlands – Zuid Afrikaanse zanger Stef Bos die het laatste zetje gaven aan Ellen en Pieter de Vreugd om te verhuizen naar Jeffreys Bay (ZA) en zich in te zetten voor de kinderen in de sloppenwijken van J-Bay. Dat doen ze nu al 3 jaar via de organisatie Victory4all. Dat is een organisatie die verbonden is aan de Victory Church in deze ‘derde surfplaats van de wereld’.

Naast de vele villa’s van rijke Afrikaners en Europeanen in dit stadje zijn er de sloppenwijken waar onder de bezielende leiding van pionier Johan Vos Fosterhuizen voor weeskinderen, een bakkerij, een school voor gehandicapten, een peuterspeelzaal en de Victory Primary school zijn gerealiseerd. De laatstgenoemde school is al te klein en na 7 jaar bidden is een stuk grond toegewezen om een nieuwe school te bouwen genaamd ‘Kings College’. “Want onze kinderen zijn prinsen en prinsessen van de Koning.” Ondertussen is Johan in de laatste fase om het project structureel gefinancierd te krijgen vanuit de nettowinst van een nieuwe plastic fabriek in Port Elisabeth. Begonnen op 25 vierkante meter is V4All een megaproject geworden. Als ik spreek met hem over de CHE hebben we het over stagiaires en de kansen en risico’s. Hij vertelt over meisjes die niet door hebben, dat fietsen door de sloppenwijk echt niet kan, knappe zwarte jongens die uit zijn op een relatie enzovoort om na een half uur ineens te roepen: “Dat is nodig – een CHE die we hier gaan bouwen om mensen op te leiden.” Hier is duidelijk de pionier die in het groot denkt aan het woord.

Johan Vos wijst aan waar het nieuwe Kings College wordt gerealiseerd.

Johan Vos wijst aan waar het nieuwe Kings College wordt gerealiseerd.

Pieter, werkzaam als sportinstructeur en Ellen als administrateur zijn echte Katwijkers. Misschien is het daarom ook wel, dat ze zich zo thuis voelen in J-Bay aan de Indische Oceaan. Pieter had in Katwijk allerlei baantjes om vervolgens in de gehandicaptenzorg te belanden. In 2012 rondde hij zijn opleiding GL af aan de CHE. Hij had al een benoeming op het Andreas College in Katwijk als leraar godsdienst. Het leek logisch, dat hij verder zou gaan in het onderwijs. Ellen werkte al 17 jaar bij de Rabobank dus stabiliteit genoeg om een fijn leven in een bekende omgeving verder uit te bouwen. Maar het liep anders.

In 2010 bezochten ze Pieters broer die een bijbelstudiejaar deed bij V4all in J-Bay. Ze hadden een mooie tijd samen, maar niet een ‘speciaal gevoel’. Pieter wilde zijn studie afmaken en dan verder werken in het onderwijs. Toch begon het naar verloop van tijd te kriebelen en eind 2012 besloten ze om een jaar van hun leven beschikbaar te stellen voor het werk van V4All. Pieter kwam in het onderhoud terecht en Ellen bij de administratie. Al vrij snel kwam toch de gedachte op: “Is dit niet voor langere tijd bedoeld?” De geintjes die Johan daarover maakten werden opgevat als seintjes. Maar op 5 maart 2013 kwam de vraag echt stevig op hen af: “Willen we blijven?” Ze lazen op die dag onder andere Oswald Chambers: “De nood is niet de roeping, maar het draait om Gods wil.” Dat was een tekst die bij hen binnenkwam en hen sprakeloos maakte. Maar wat was Gods wil? Om even wat te ontspannen, zette Pieter een cd van Stef Bos op die hij van zijn zus net had gekregen. De eerste regels van het eerste lied “Suikerbossie”, kwamen binnen. Andere tekens volgden en ze begrepen, dat ze hier moesten blijven.

Pieter en Ellen de Vreugd met Roel van Swetselaar

Pieter en Ellen de Vreugd met Roel van Swetselaar

“Ik ben eigenlijk best wel nuchter (Katwijks)”, zegt Pieter. “Ik wil graag vooraf de kosten berekenen voordat ik stappen zet en zo leven we ook. Vanaf begin 2014 zijn we hier dus voor onbepaalde tijd.” Ze zetten zich volledig in voor het V4All project en in de vroege vrije uren is Pieter ook te vinden op de surfplank. “Het leven begint hier vroeg. ’s Avonds is er eigenlijk niets te doen. Vroeg naar bed en vroeg op. Dat is het lekkere ritme, dat iedereen die hier komt ook vrij makkelijk oppakt.”

Betekent het, dat ze de komende jaren dit werk blijven doen? Het antwoord is ja en nee. “We blijven betrokken bij V4All, maar we denken verder over het inzetten van onze gaven en kwaliteiten. We hebben gemerkt, dat wij niet zo van het grootse en kwantitatieve zijn. We willen gaan voor relatie, groei, samen leven.” Vanuit deze kernwoorden zijn Pieter en Ellen bezig om een nieuwe stichting op te zetten die een huis gaat beheren waar jongeren (uit Zuid Afrika, maar ook Nederland) welkom zijn om samen te groeien naar volwassenheid. Het gaat dan om de opvang van jongeren die studeren en behoefte hebben aan structuur om het leven ‘waar te maken.’ Ze hebben hun oog laten vallen op een huis, dat daar voor kan dienen. De komende maanden zal duidelijk worden of dit gerealiseerd kan worden. Het project zou mooi aanvullend zijn op het V4All project: Het investeren in jongeren die geschikt zijn om echt leiderschap op zich te nemen. Pieter maakt die keuze ook al in zijn sportteams. “Hoe hard het ook klinkt. Je kunt niet iedereen helpen. Maar ik wil graag beginnen bij het gewone leven en op de een of andere manier komen we dan altijd bij God uit.”

Meer over V4Alll: http://victory4all.nl/
Meer over Pieter en Ellen: http://www.pieterenellen.nl/

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Jeugdwerk, Levensovertuiging, Missionair werk met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *