De drie R’s van een interculturele bediening

Auteur: Judit Visky n.a.v. haar afstudeeronderzoek “De drie R’s van een interculturele Juditbediening”.

Nederlanders zijn er goed in: systemen bedenken, stappenplannen maken, takenlijsten afvinken. Gewoon doen wat er van je verwacht wordt en zeggen waar het op staat, veel gekker hoefde het in de Lage Landen nooit te zijn. Dit is misschien ook de reden waarom de drie R’s van het klassieke opvoedideaal ontdaan zijn van de spruitjeslucht. Rust, reinheid en regelmaat zijn weer in, de ‘Dutch way’ van leven is een begrip geworden. Niet voor niets is dit een van de rijkste en gelukkigste landen ter wereld.

Globalisering, klimaatverandering en oorlog gooien helaas steeds meer roet in de stamppot. Onze overzichtelijke samenleving is niet meer wat het geweest is. Dierbare tradities worden ter discussie gesteld, wijken ‘verkleuren’, onze normen en waarden vervagen. De wereld staat letterlijk op de stoep en daar weten we, ook als christenen, weinig raad mee.

De afgelopen twee decennia is er echter een beweging vanuit de kerken ontstaan die deze chaos niet als een dreiging, maar als een missionaire kans opvat. Gelovigen van verschillende kerkelijke pluimage voelen zich aangesproken door de grote opdracht van Jezus om alle volkeren tot discipelen te maken. Goed nieuws voor de honkvaste broeders en zusters onder ons: we hoeven niet meer naar verre oorden, onze eigen straat is tot zendingsgebied geworden.

Interculturele christelijke bedieningen zijn er in alle soorten en maten. Wel of geen zondagse kerkdienst, inloop met koffie of een warme maaltijd, een handwerkclub, kinderprogramma’s of een woongemeenschap, het kan allemaal. Vaste kaders – hoe on – Hollands ook – ontbreken meestal. Om toch in een mogelijke behoefte te voorzien en wat structuur aan te brengen, geef ik hier drie R’s van een interculturele bediening:

Roeping
Meewarige blikken vallen pioniers vaak ten deel als ze getuigen over een Bijbels mandaat tot het stichten van interculturele geloofsgemeenschappen. Omgaan met ‘buitenlanders’ doe je misschien als hobby of uit hang naar het exotische, maar grote woorden als roeping nemen we in deze context niet graag in de mond. Toch blijkt uit de praktijk dat affiniteit met andere culturen op zichzelf bar weinig is om te kunnen ploegen op dit akker. Ook kom je er met eigengereidheid en vastberadenheid – nodige eigenschappen voor kerkplanters – niet verder dan ‘iets doen voor God en de naaste’. In het boek Openbaringen lezen we (7:9-10) dat er in de hemel een ontelbare menigte uit alle landen, volken en stammen in alle mogelijke talen God aanbidt. Om daar hier op aarde al een beginnetje mee te maken roept God gelovigen met een hart voor de vreemdeling om deze speciale en moeilijke bediening op te pakken.

Radicaal
Nog zo’n begrip dat de nuchtere Westerling om meerdere redenen doet huiveren. We associëren radicaal zijn met onverdraagzaamheid, geweld en fanatisme. Het woordenboek geeft echter een kort en krachtig betekenis aan dit woord: ‘geheel en al’. Is dit niet wat Jezus van zijn leerlingen vraagt? In navolging van Hem geeft de gelovige zich helemaal: hart en verstand, financiële middelen, tijd en talenten. In een interculturele setting kan dit ook het opgeven van sommige tradities inhouden. Blijft er dan nog wat over van de eigenheid van de verschillende culturen? We zien in het boek Openbaring dat de veelkleurigheid en meertaligheid van de volken niet wordt uitgewist. Ze zullen zonder concurrentie, in volledige eenheid en harmonie voor Gods aangezicht staan.

We zijn nog niet in de hemel, maar de Bijbel roept ons op om te streven naar eenheid in de gemeente van Christus, omdat daar een krachtige getuigenis van uitgaat richting een verdeelde wereld. We zullen ons in de omgang met elkaar als gelovigen uit verschillende volken geheel en al moeten geven, hoe pijnlijk dit soms ook kan zijn.

Relatie
Veel Nederlanders zijn goed in organiseren en werken taakgericht, dat is absoluut een gave. Gelovigen die in een interculturele context dienstbaar zijn weten dat deze benadering met mensen uit niet – Westerse culturen niet of averechts werkt.

In de omgang met nieuwkomers gaan het meeleven met elkaar, het geven van tijd en aandacht, het lange termijn – bouwen aan de relatie aan alle efficiëntie vooraf. Het persoonlijke zal als het ware altijd voor het professionele uitlopen, want bruggen sla je van hart tot hart en niet van agenda tot agenda.

 

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *