Bestrijding ondervoeding bij ouderen – Een verantwoordelijkheid voor kerken?

Auteur Niek van den Brink n.a.v. afstudeeronderzoek ‘Bestrijding ondervoeding bij ouderen – Een verantwoordelijkheid voor kerken?’

Bestrijding ondervoeding bij ouderen – Een verantwoordelijkheid voor kerken?
Goede voeding is een belangrijke basisvoorwaarde voor ouderen om maatschappelijk actief te kunnen zijn en blijven. Toch is het niet vanzelfsprekend in Nederland dat ouderen voldoende gezond voedsel nuttigen. Minstens 11% van de thuiswonende ouderen is ondervoed. Bij ouderen die thuiszorg ontvangen ligt dit percentage zelfs op 35%. Ouderen blijven langer thuis wonen en eenzaamheid onder ouderen neemt toe. Wie houdt onze ouderen in de gaten en waar liggen wiens verantwoordelijkheden? Wat als familie ver weg woont en de thuiszorg niet of nauwelijks langs komt? Kunnen kerken een rol spelen in het signaleren en bestrijden van ondervoeding bij ouderen?

 

Mevrouw, kookt u nog voor uzelf?
Bestrijding van ondervoeding bij ouderen door professionals in kerken. Misschien niet het eerste waar je aan denkt bij het werk van dominees en pastors. Maar wat nu als juist dominees, kerkelijk werkers, pastors en ouderlingen nog wel bij onze ouderen langskomen en deze problematiek kunnen waarnemen? Zij komen over de drempel bij ouderen en komen daarmee in hun persoonlijke sfeer.

Niet zelden wordt er tijdens huisbezoek gevraagd naar het wel en wee van degenen die bezocht worden. Een vraag over iets alledaags als het koken van een gezond maal moet dan toch kunnen?

 

Krijgt de dominee niet teveel op z’n bordje?

De vraag die nadrukkelijk aan de orde kwam tijdens het onderzoek wat ik deed is deze: behoort het tot de verantwoordelijkheid van kerken en de professionals die daarin werkzaam zijn om op het eetgedrag van ouderen te letten? Met als vervolgvragen: Krijgt de ‘dominee’ daarmee niet teveel op z’n bordje? Gaat de kerk niet veel meer over ‘geestelijke zaken’? Zo divers als mensen en kerken kunnen zijn, zo divers waren de antwoorden op deze vragen.

Passend bij signaleringsfunctie

De professionals in de kerken van regio Foodvalley onderkennen in grote mate dat zij een signaleringsfunctie hebben. Dat wil zeggen dat zij ogen en oren open houden om eventuele problemen bij mensen in een vroeg stadium te kunnen waarnemen. Dat wil niet zeggen dat zij daarmee automatisch de verantwoordelijk voelen om (naast het doorgeven van deze signalen) er als persoon of kerk ook wat aan te doen. Waar de ene professional zegt ‘Ja, God heeft het hele welzijn van de mens voor ogen, dus ook de lichamelijke’ zegt de ander ‘de primaire verantwoordelijkheid voor het lichamelijke welzijn van ouderen ligt niet bij de kerk, maar bij de families en de gezondheidszorg’.

Wat vindt u?
Dit specifieke probleem, ondervoeding bij ouderen, brengt een belangrijke vraag naar boven voor leiders in kerken. Waartoe is de kerk geroepen? Waar eindigt de verantwoordelijkheid van kerken in deze maatschappij? Wat ik belangrijk vind is dat deze discussie op gang komt, juist in een tijd dat ‘de verzorgingsstaat’ een terugtrekkende beweging maakt. Ik ben benieuwd hoe u erover denkt. Wie wil er met mij op doorkauwen?

N.B. wilt u meer informatie over dit onderwerp of wilt u van gedachten wisselen met de onderzoeker? Mail dan naar Niek van den Brink: nvdb89@hotmail.com

Deel deze blog

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Dit bericht is geplaatst in Afstudeerprojecten, Blogs van alumni, Diaconaal werk, Geen categorie, Hbo-theoloog, Kerkelijk werkers, Onderzoek, Pastoraat, Voorgangerschap met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *